പ്രവാസി

  എയർപോർട്ടിലെ ബോർഡിങ്ങ് പാസ്‌ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവനു ശ്യാസം നിലച്ചു പോയത്പോലെ തോന്നി.......കല്യാണം കഴിഞ്ഞു 28 ന്റെ അന്നാണ് ശുക്കൂർ വീണ്ടും പ്രവാസത്തിലേക്ക് യാത്രയാകുന്നത് ..... വെയ്റ്റിങ്ങ് റൂമിൽ ഇരിന്നവൻ ഉമ്മാനെ ഫോണ്‍ വിളിച്ചു. ഉമ്മാടെ ഹ്രദയമിടിപ്പ് അവന്റെ കാതിൽ പതിഞ്ഞു.ഉമ്മ വേറെയൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലാ,അവനും ഒന്നും പറയാൻ പറ്റുന്നില്ലാ .. ഉമ്മാ അവളെവിടെ .. കൊടുക്കാം മോനെ എന്ന് ഒരു ഇടറിയ സ്യരത്തിൽ പറഞ്ഞു .......ന്റെ മോളെ നീ വിഷമിക്കേണ്ട ..ഇക്കാ പെട്ടന്ന് തിരിച്ചു വരില്ലേ ..അവളുടെ ആ വിങ്ങിപൊട്ടൽ അവന്റെ കണ്ണ് നനയിപ്പിച്ചു .അവൻ പെട്ടെന്ന് ഫോണ്‍ വെച്ചു ................ ഉച്ചത്തിൽ ആരോ ഒരാൾ ചുമക്കുന്നുണ്ടായിരിന്നു.അയാൾ വളരെ ക്ഷീണിതനാണ് .ഇത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അയാളെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു .. ഒരു മധ്യവയസൻ . എവിടെക്കാ ഇക്കാ ? അയാൾക്ക്‌ സംസാരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല .. അയാളുടെ ചുമ കൂടി കൂടി വന്നു ..ന്റെ മോനെ കുറച്ചു വെള്ളം ....അയാൾ പതിയെ പറഞ്ഞു ...അവൻ വെള്ളം കൊടുത്തു .. ഇക്കാ ...ഇങ്ങള് ആകെ ക്ഷിണിതൻ ആണല്ലോ ...വീട്ടിൽ വിശ്രമിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു .. ഇതു പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരിന്നു .... ... ഈ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട് 42 വർഷമായി ..ആകെ ഉണ്ടായ വീട് വിറ്റാണ് മൂത്തമകളെ നിക്കാഹ് ചെയ്ത് കൊടുത്തത് ഇനിയും 3 കുട്ടികളുണ്ട് അതിൽ ഒരാണ്‍തരി ഉള്ളതാണ് ആകെ സമാധാനം ..വർഷങ്ങൾ കുറെ കഴിഞ്ഞു പോയെങ്കിലും കുറച്ചു ലാഭങ്ങളും കുറെയേറെ നഷ്ട്ടങ്ങളുമാണ് ..ഇനിയും ഒരുപാട് ജീവിതം ഭാക്കിയല്ലെ ന്റെ മോനെ ..വീട്ടിലെ പള്ളനിറക്കാൻ വേണ്ടി പ്രവാസി യന്ത്രങ്ങൾ മാത്രമാണ് നാം .....അയാളുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരിന്നു ........ എത്രെയേറെ വിഷമങ്ങൾ സഹിച്ചാണ് ഓരെപ്രവാസിയും ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്നത് ..അവസാനമില്ലാതെ യാത്ര തുടരുന്നു ഒരേ പ്രവാസിയും !